UPCOMING DATES 
2017
 
Dec 16 Schaaf City Theater w/ United Voices of Rock Leeuwarden, NL TICKETS RSVP
 



WHITE ROOM REVIEWS
Posted  Okt 10 2017

Live review United Voices of Rock & Rebelstar (22-9-2017)


In Gebouw-T speelden de United Voices of Rock en Rebelstar.
United Voices of Rock is een initiatief waarbij 4 bekende Rock/Metal zangers begeleid worden door Rebelstar. Iedere zanger heeft een eigen half uur aan setlist waarbij hij een greep doet uit het verleden van de band waar hij mee bekend is geworden.
Rebelstar verzorgt hierbij zowel het voorprogramma als ook de begeleiding.

De avond begon met een strakke set van Rebelstar waarbij ze nummers van hun beide CD’s speelden. Deze band rondom Serge Naberman (ook bekend van de productie van o.a. X-Tinxion’s laatste album) op zang en gitaar en Martijn Niggebrugge op gitaar, bijgestaan door de strakke ritmesectie bestaande uit Bart ‘Dus’ Pellinkhof op bas en Richard van Leeuwen op drums, brengt Hard Rock met wat Metalinvloeden op zeer verdienstelijke wijze ten gehore. Helaas pakte het publiek dit wat minder op ondanks diverse moedige pogingen van Serge om het publiek mee te krijgen.
Jammer was het ook dat het geluid niet altijd even geweldig was. De achtergrondvocalen (die toch zeer goed vertegenwoordigt waren door de rest van de band) waren pas tegen het eind van de set goed te horen en de zang van Serge viel ook af en toe weg. Ik weet niet wie er achter de knoppen zat maar hij stond er af en toe bij alsof het hem niet echt kon boeien, met 1 hand in zijn broekszak zo hier en daar eens op een schermpje klikkend of aan een knopje draaiend (maar dan niet eens de goede...) alsof hij een beetje aan het uitproberen was hoe alles werkte...
De set bestond uit de volgend nummers: Big bang boom, W.B.P.A., Permanent disaster, Sick motherfucker, Shelter me, Smoke she said, Look but don’t touch en Hell yeah.

Het publiek was duidelijk gekomen voor de namen van de 4 zangers en de bands die zij vertegenwoordigden. Zodra Leon Goewie (Vengeance) het podium op kwam was er duidelijk meer enthousiasme te bespeuren bij het publiek. Nou had uw recensent dit geheel in Mei al eens mogen aanschouwen in ‘t Beest te Goes en de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat Leon nu beter bij stem was dan toen. Waar hij toen moest opwarmen was daar hier nu geen sprake van. Dat de jaren (en geneugtes des levens) bij Leon al goed beginnen te tellen was wel te merken. Stemvast tijdens de nummers was hij wel maar het praten tussendoor met wat schreeuwen ging minder goed en minder verstaanbaar. Er werd begonnen met Take it or leave it gevolgd door Take me to the limit. Dit werd strak uitgevoerd door de heren en een enthousiast publiek. De eerste steekjes vielen bij het volgende nummer: May heaven strike me down waarbij de tekst niet echt meer klopte met het origineel. Hierna ging het wat rustiger aan met If loving you is Wrong. Het aansluitende Arabia werd ook weer vlekkeloos uitgevoerd maar toen dacht Leon blijkbaar dat het op was en vertrok hij weer. Serge (die ook de muzikaal leider van het geheel is) moest hem nog terugroepen voor Rock ‘n Roll Shower welke dan wel weer goed ging.

Hierna was het de beurt aan Jay Bodean of ook wel Jay van Feggelen, bekend van Bodine. Deze had afgelopen week nog een aantal keer meegedaan in 013 bij het Ayreon spektakel aldaar met zijn oude bandmaatje Arjen Lucassen. Toch merkte je daar niets van. Jay stond kwiek op het podium en zong nog net zo goed als destijds. Zo zie je maar hoe iemand’s leefstijl een verschil kan uitmaken op latere leeftijd (wat trouwens ook geldt voor de 2 heren die volgden). Zijn set bestond uit Regular rocker, Gonna get back, Rock Rosetta, het rustigere (zoals hij zelf zei: ik word ook al wat ouder dus we gaan het wat rustiger aan doen) New York city streets, Freight train en On the Lookout. Mooie set, goed gezongen en gespeeld en lof voor Rebelstar ook van de kant van Jay zelf, zoals hij zei tijdens het optreden.

Nu was Robert Soeterboek (en dus niet Soeterbroek zoals blijkbaar vaak wordt gedacht, getuige de aankondiging van Serge) aan de beurt. Ook hij had meegezongen in de Ayreon shows maar ook hij was gewoon goed bij stem en zong alsof zijn leven er vanaf hing. Van welke band was hij ook alweer? Dat maakte het eerste nummer meteen duidelijk: Highway Chile!
Ook Robert liet het niet na om Rebelstar te bedanken tijdens zijn set en om ook applaus voor hen te vragen. Terecht ook!
Wat speelden ze nog meer van deze band: Jesse James, Going blind, Gimme the night, Endless Trail en als laatste nummer iets wat ik eerder kende van Helloise maar wat dus wel van Highway Chile is: Carol. Robert haalde nog even aan dat ondanks dat Stan Verbraak misschien in de omgeving woont van Bergen op Zoom, hij toch ook net als hij (Robert) uit Rotterdam afkomstig is en het daardoor toch ook wel een beetje een Rotterdams avondje was...

Hiermee is al duidelijk wie er als laatste aan de beurt was. Het leek ook wel alsof het publiek hier op had gewacht want het enthousiasme was het grootst bij Stan Verbraak (Helloise). Dit zal mede komen doordat Stan natuurlijk nog steeds actief is met o.a. de Van Halen coverband 5150, de Dan Stennis Band en Stormbringer. Hij had ook meegerepeteerd voor de Ayreon shows en maar heeft daar niet zo’n grote rol gespeeld als de andere 2 heren.
Ze startten met Ready for the Night gevolgd door See tomorrow. De achtergrondvocalen door Rebelstar werden goed uitgevoerd wat ook wel nodig is bij het Helloise materiaal. Hierna kwamen Hard Life en After the war gevolgd door For a Moment (geschreven tijdens een vakantie met zijn geliefde na een intiem moment, zoals Stan ons verzekerde) en als laatste het titelnummer van de eerste Helloise plaat: Cosmogony.

Hierna werd er nog afgesloten met een AC/DC cover waarbij alle 4 de heren nogmaals het podium opkwamen om afwisselend de leadzang te doen: Highway to Hell.
Nogmaals mijn lof over de hele avond, zeker voor de heren van Rebelstar, omdat er al met al zo’n 3 uur aan muziek over ons werd uitgestort. En dat is zeldzaam tegenwoordig tenzij je naar een festival gaat...